نیاز به شادی یکی از مولفه‌های سلامت روان است که روان‌شناسان همواره بر آن تاًکید دارند. شاد بودن مهارتی است که بیشتر افراد از کسب آن باز می‌مانند.
شادی این نیست که همیشه احساس خوبی داشته باشیم٬ شادی ریشه در تجربۀ فردی انسان‌ها دارد و با ساختارهای اجتماعی٬ ارزش‌های فرهنگی و بافت جامعه پیوند دارد. نمی‌توان تعریف عینی از شادی ارائه داد٬ شادی بسته به درک و توقع و انتظار فرد از زندگی متفاوت است و مبتنی بر ارضای نیازهای فردی و صرف‌نظر از ارزش‌های اجتماعی می‌تواند موقت باشد٬ اما خرسندی فرآیندی است از درک خویش در اجتماع که اشاره به هویت افراد و نگرش مثبت و یا منفی آنها از دنیا دارد.

روان‌شناسان در مورد شادی نگاه‌های متفاوتی دارند. به عقیده « ارسطو» شادی ۳ سطح دارد. او معتقد است در سطح پایین٬ لذت شادی‌آور است. در سطح میانه٬ شادی در پی موفقیت و کامیابی پدیدار می‌شود و در سطح بالاتر٬ شادی از زندگی معنوی ناشی می‌شود.
«فروید» شادی را کاهش تنش می‌داند. «گئورزیمل» شادی را حالتی از ذهن می‌داند که فرد در توصیف شخصیت خودش دارد.
«گیدنز» مهم‌ترین عامل تعیین کننده شادی را اعتماد دانسته و ناامنی و ترس در نظریه‌ی او یکی از عوامل تهدید کننده‌ی شادی است.
تلاش٬ مشقت و رنجی که ما برای دست‌یابی به نیازها و خواسته‌هایمان متحمل می‌شویم به زندگی معنا می‌دهد و در نهایت شادی و رضایت و خرسندی را به‌همراه دارد.
از دیدگاه روان‌شناسی انسان سالم و ایده‌آل٬ انسانی است که هدف ها٬ امیدها و آرزوهایی سنجیده دارد و از قفس گذشته رها شده و در پی زندگی شاد و مثبتی است.
این اهداف دراز مدت است که « سرشت اصیل آدمی» را تشکیل می‌دهد.

دانش عمومی روان‌شناسی

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد!